این اوج حقارت بود

     بعد از سفري بي عشق از حادثه مي آيم

با شوق << تو >> مي رفتم بي وسوسه مي آيم

يک قلب ترک خورده سوغات محبت بود

پاداش دل ساده نيرنگ و خيانت بود

من از << تو >>  چه سر بودم اي بي نفس کمرنگ

من حادثه ي روزم تو شب زده ي دل سنگ

خاکستر جا مانده از فاجعه ي ققنوس

اندوه شب سربي در با ور يک فانوس

در عشق << تو >> فرسودم پايان قشنگي بود

مزد همه ي خوبيم افسوس دورنگي بود

اي از غم من سرخوش شکم به يقين خشکيد

محکوم عذابي << تو >> در دايره ي ترديد

لايق تر از اين بودم  ... عشق << تو >>  حماقت بود

يک عمر هدررفته...... تاوان رفاقت بود

اين اوج حقارت بود....

پ.ن ۱:

آن به كه در اين زمانه كم گيري دوست....

با اهل زمانه صحبت از دور نكوست...!!!

پ.ن ۲:

در دلم بود که بی دوست نمانم هرگز

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود.....!!!