سهم کوچک من از عـــشق

کوچه باریکی است که به بن بست ختم میشود

تو این کوچکترین را هم از من گرفتی

من از این بن بست یک دنیای پر از شکوه عــــشق

برای خودم ساخته بودم

که کوچه اش پر از گلهای یاس بود

و عطر نفس های تو را می داد

تمام امیدم را در سبدی از گل و مهر

بر در خانه ات نهاده بودم

به نشانه دوستیمان

وقتی از آنجا رد شدی و بی اعتنا گذشتی

گلدان دوستیمان خود به خود افتاد و شکست

گلهای یاس روی دیوار خانه دوستیمان

همه پژمرده شدند.

دیگر عطر نفس های تو

در آن کوچه نپیچید

تا چشم باز کردم، دیدم نه از آن کوچه خبری هست

و نه از عشق من.............

با خودم گفتم، راستی بین یک کوچه ی بن بست

با عطر گلهای یاس که بوی عشق میدهد

با یک دنیای پر از هیاهوی بیگانگی

یک قدم فاصله نیست.

و چقدر غم انگیز است فراموش کردن

تمام این دوستــــی را... !!

پ.ن : 

 خداوندا خویشتن از خویش به تنگ است و دل از گناه سنگ .

همه عمر دو روز است و حساب نزدیک و ما را درنگ .

بار الهی هزار بار عهد بستیم و هزار بار توبه شکستیم و بر اسب عصیان نشستیم .

دانی که در خفا چه بودیم و چه هستیم .

 به لب آه و به دل جاه و زبان کوتاه .....!!