^{هرگز غرورم اجازه نداده بود که از کسی دوست دارم رو بشنوم يا به کسی هم بگم. دلم ميخواست در برابر دوستم داری آنی هات سکوت کنم، اما تو نذاشتی. تو هرگز نفهميدی که وقتی بهت نميگم دوست دارم يعنی خيلی دوست دارم. هميشه نگـفـتن دوست دارم خيلی بهتر از گفتن اونه.}

^{تا اينجا که بدون تو اومدم تا آخرش هم ميرم. منتـظر می مونم، بـبیـنم چی ميشه. البته شايد ديگه تو نباشی، خيلی دير باشه، شايد کس ديگه ای وارد زنـدگـيت بشه، هـزاراحتمال وجود داره، اما من ميخوام خودم باشم، ميخوام برگردم سر جای اولم. بلاگ نويسی رو هم ميذارم کنار، ديگه نه حوصله دارم نه وقتـش رو دارم....}

  ^{يادته هميشه ازم میپـرسيدی دوستم داری؟ بهت يه سری آهنگها رو ميگـفتم گوش کنی! بالاخره يکی شون رو خودم بعد از مدتها پیدا کردم! ولی ديگه واسه گوش دادن بهش خيلی ديره، يه زمانی فکر می کردم تير ماه ميتونه بهترين ماه باشه، اما نشد. من بهت گـفتم برگرد، اما اشتباه کردم، حالا ازت ميخوام بری واسه ی هميشه. بری پـيش کسی که دوستـش داشته باشی که روزی هـزار بار قشنگ ترين جمله ای رو که من هرگز ازت نشنيدم بهش بگی،... دوست دارم!}

 ^{موندنـت هيچ دردی رو دوا نميکنه فقط شايد اين راهی که يکسال بايد برم وفقط هم واسه خاطر توست که دارم انقدر سريع ميرم، تحملش آسونتر باشه، اما به تو سخت می گذره. تو کسی رو ميخوای که دوست داشته باشه و تو هم دوستـش داشته باشی، کسی که من نيستم. پارسال فکر ميکردم، اگه يه روزی نفس نکشی من می ميرم، کاشکی به جای اين احساسات بچه گانه يه ذره منطقی بودم، کاشکی عقل امسال رو پارسال داشتم، اون وقت نه تو اذيت ميشدی نه من.}

 ^{شايد اگه قرار بود ما با هم باشيم، همين امسال وقتـش بود که نشد، کاريش هم نميشه کرد، بايد قبول کنم، اين آتيشی ِ که خودم سوزوندمش! خودم هم خاموشش ميکنم. نه که فراموشت کنم، نه... انتظار همچين کاری رو از من نداشته باش، اما از تو می خوام که بری. فقط وقتی داری ميری در هم پشت سرت ببند، نه ميخوام تو برگردی، نه کس ديگه ای جز تو از اين در بياد تو. اينم بدون که برگشتـنت واسه من يه دنيا می ارزيد. خيلی دوست دارم، خيلی.}

^{تـنها دعا کن کسی لای کتاب کهنه را نگشايد، من از حديث ديو و دوری از تو ميترسم....!!}

اگـه مـيخوای بـری، بـرو! از تـو دوباره ميگـذرم

نگـاه به گـريـه هـام نکـن، مـن از تـو بی وفـاتـرم

تـو اشـتـبـاه عـمـرمی، کـه ديگـه تکـرار نمی شی

اين دفعه ديگه بر نگرد، تو واسه من يار نمی شی

نـه غـم مـيخـوام نـه خاطره، فـقط بـذار رهـا بشـم

تـو اين غريـبی نمی خوام، مجنون قـصه هـا بـشم

از توی قصه هـام بـرو، ديگه تـو فکـر من نـبـاش

تـمـوم کن اين قائـله رو، نمک رو زخـم من نپـاش

هـمـيشـه بی گـناه تويـی، هـمـيـشـه تـقصيـر مـنـه!

نـگــاه بی وفـای تـو، هـمـيـشـه طـعــنـه مــيـزنــه

بـازم دارم مـی بـخـشـمـت، ايـن اشـتــبــاه آخــره

گــذشـتـم از گـنـاه تــو، شـايـد خـــدا هـم بگـــذره

بسترم صدف خالي يك تنهايي است
و تو چون مرواريد
گردن آويز كسان دگري

 من تمنا کردم که تو با من باشی

تو به من گفتی هرگز؛هرگز(پاسخی سخت و درشت)

و مرا غصه ی اين هرگز....

تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد!

برگرد !

كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت :